DE WOLFHOND

wolfhond

Regelmatig krijg ik (op straat, in mijn inbox, op de scholen die ik bezoek, etc) de opmerking dat Yuriko zo’n bijzonder dier is, gevolgd door de uitroep ‘ik wil er ook één!’ Maar veel van de mensen die mij laten weten dat ze ook ‘een Yuriko’ willen, kijken helaas niet verder dan haar uiterlijk. Ze beseffen niet wat er allemaal bij komt kijken als je daadwerkelijk met een wolfhond samenleeft. Een wolfhond is geen huisdier, het is een levensstijl: je moet bereid zijn je hele leven er op aan te passen. Een wolfhond is allesbehalve een ‘standaard’ hond.
Hieronder een greep uit de vele vragen/opmerkingen die ik krijg, aangevuld met een stukje uitleg.

Ik wil echt heel graag een wolfshond!
Het is wolfhond, zonder s. Een wolfhond is van oorsprong een kruising tussen een wolf (in Yuriko’s geval een Karpatenwolf) en een hond. In sommige lijnen betreft het een kruising van tientallen jaren geleden, in andere lijnen zitten er slechts enkele generaties tussen. Een wolfShond (met s, bijv de Ierse wolfshond) werd van oorsprong gefokt om op wolven te jagen, dat is dus iets heel anders.

In ELKE hond zit toch wolvenbloed?
Klopt natuurlijk helemaal, elke hond stamt af van de wolf, ook een poedel of een teckel. Maar het is nogal een verschil of er sindsdien honderd duizenden (!) jaren zijn verstreken (de ‘gewone’ hond leeft immers al eeuwen met de mens samen, ook een husky is dus geen wolfhond) of slechts enkele generaties.

Yuriko luistert zo goed, zoiets wil ik ook!
Haha. Dat Yuriko zo ‘goed’ luistert is het resultaat van een zeer intensieve training die begon toen ze 7 weken was en die NOOIT OPHOUDT. Ik oefen elke dag met haar want zij verwildert zeer snel. Bovendien ben ik 24 uur per dag met haar samen, we kennen elkaar door en door en dat maakt onze band ijzersterk. Wat het verder inhoudt om met een wolfhond te leven is dat ze zeer veel beweging nodig hebben: ik loop elke dag 20 km met de honden (Sandy is geen wolfhond maar een herderkruising, maar ook zij houdt natuurlijk van een stevige wandeling), meestal ’s ochtends 2 uur en ’s middags nogmaals 2 uur. Een paar keer per week lopen we langer, als we een dagtocht maken. Op de dagen dat ik op reis moet om een lezing te geven stap ik altijd één of meer haltes eerder uit met de trein, zodat Yuriko een goede wandeling heeft voordat we op de school arriveren.

Een van de dingen die ze van de wolf erven is de aangeboren schuwheid t.o.v. mensen en het is daarom belangrijk om ze vanaf zeer jonge leeftijd heel goed te socialiseren. Yuriko was 8 weken toen ze met mij meeging naar haar eerste lezing!

Verder: als een wolfhond niet genoeg beweging krijgt zullen ze sloopgedrag vertonen (en met hun enorme kaakkracht kan dat allesverwoestende gevolgen hebben) of zullen ze proberen uit te breken. Een wolfhond is zeer roedelgericht en daarom kun je ze niet lang alleen laten. Doe je dit wel dan kwijnt hij weg of zal hij alsnog een uitweg vinden. Wolfhonden kunnen deuren open maken, metershoog springen, en klimmen als een kat.

Ook heeft een wolfhond, in tegenstelling tot een gewone hond, geen will to please, wat het een stuk moeilijker maakt om ze te trainen.
Het zindelijk krijgen kan erg lang duren en bij sommige wolfhonden lukt dit nooit…

Ja, maar, ik weet hoe jouw huis eruitziet en daar staat gewoon een laag hekje omheen. Terwijl Yuriko heel vaak vrij door de tuin rent. Zij spring er toch ook niet overheen?
Nee, omdat ik ervoor zorg dat zij die behoefte niet heeft. Ik put haar mentaal en fysiek uit, elke dag opnieuw, door te zorgen voor positieve prikkels en avontuur waardoor ze verzadigd is. Doe je dit niet, dan gaat je wolfhond zelf avonturen zoeken. Ik ken mensen die een fort van hun huis hebben moeten maken (met schrikdraad en al) omdat de wolfhond er anders vandoor gaat.

Wat is het verschil tussen een Tsjechoslowaakse wolfhond en een Saarloos wolfhond?
Ze zijn van oorsprong allebei een kruising tussen een Duitse herder en een Europese wolf. In het geval van een Tsjechoslowaakse wolfhond was dat een wilde Karpatenwolf, bij de Saarloos was dat een wolvin uit Diergaarde Blijdorp. De Tsjech is ontstaan omdat het leger destijds om het IJzeren Gordijn te bewaken op zoek was naar een dier dat sterker en (nog) slimmer was dan de Duitse herder, met meer uithoudingsvermogen en beter bestand tegen allerlei weersomstandigheden. Dat is de reden dat een Tsjech over het algemeen een wat pittiger temperament en een hoger energiegehalte heeft dan de Saarloos, die in eerste instantie bedoeld was als blindegeleidehond (maar daar o.a. te terughoudend voor bleek).
Yuriko is een Tsjech.
Beide rassen zijn bijzonder op hun eigen manier. Qua uiterlijk kunnen ze soms erg op elkaar lijken of juist niet, dat hangt van de foklijn af.

Nog wat losse informatie. Een wolfhond is alleen geschikt voor mensen die zeer veel ervaring hebben met honden. Ze hebben een sterke leider nodig en een zeer consequente (maar ZACHTE en liefdevolle) opvoeding. Als je veel van huis bent en je hond niet mee kunt nemen is een wolfhond niets voor jou. Als je het dier niet de beweging kunt geven die het nodig heeft dan is een wolfhond ook niets voor jou.
Wanneer dan wel? Als je hem dus de tijd, aandacht, beweging en discipline kan geven die hij nodig heeft. Als je het karakter kunt begrijpen en waarderen: zelfs Yuriko is niet 100% gehoorzaam. Ik heb met haar de 90-95% bereikt en daar ben ik heel trots op, want voor een wolfhond is dat heel wat! Maar nogmaals: de training houdt nooit op. Je bent nooit ‘klaar’. Dus dat moet je willen, en daar moet je van houden.

Ik verbeeld mij niet dat ik een expert ben en ik schrijf dit niet omdat ik dus zogenaamd alles weet. Ik schrijf dit omdat te veel mensen die zelf geen ervaring met wolfhonden hebben onderschatten wat het inhoudt om er één in huis te halen, en er hierdoor bedroevend veel wolfhonden op zoek moeten naar een nieuw baasje.
En ook omdat mij steeds opnieuw om informatie wordt gevraagd, en ik voortaan dan gewoon een link naar dit stukje kan sturen.

Behalve de erkende rassen (tot nu toe alleen de Tsjech en de Saarloos) zijn er ook de Tamaskan, de Marxdorfer, de Amerikaanse wolfhond, de Spencer, en ongetwijfeld nog veel meer. Allemaal hebben ze een ander percentage wolvenbloed: in het geval van de Marxdorfer en de Tamaskan bijvoorbeeld zeer weinig. Als je echt graag een wolfhond wilt en je er zeker van bent dat je het dier kunt bieden wat het nodig heeft dan kan ik je aanraden om je goed te verdiepen in de voorouders van het dier en zeker ook eens te praten met mensen die er zelf één hebben.
Als je er op de juiste manier mee omgaat is een wolfhond (zoals ELKE hond!) een zegening en een verrijking van je leven. Ik ben elke dag opnieuw dankbaar dat ik Yuriko aan mijn zijde heb en ik kan me geen leven zonder haar meer voorstellen.

Comments are closed.